Talking about memories and obsessions!

Χμμ… Το ξερω οτι εχω πολυ καιρο να γραψω… Μεσα μου ισως ενιωσα οτι τα παραταω λιγο με το blog , αλλα κατι με επιασε , πεισμωσα και… να ‘μαι!! Λοιπον, μιλωντας περι μοδας, θα ηθελα να αναφερω οτι το ζιζανιο αυτο, του «λαμπερου χωρου» γενικοτερα, το ειχα απο μικρη, απο πολυ μικρη. Απο οταν ξεκινησα να μιλαω, ξεκινισα και να τραγουδαω, οταν με ρωτουσαν τι ηθελα να γινω οταν μεγαλωσω (κλασσικη, ηλιθια, ασκοπη ερωτηση που κανουν σε ολα τα μικρα της γης……) απαντουσα με περισση βεβαιοτητα μεταξυ αλλων,τα εξης: φωτομοντελο (εχει σημασια, οχι μοντελο, ΦΩΤΟμοντελο-δεν ξερω γιατι, μη με ρωτησετε, μαλλον θα νομιζα πως εχει σχεση με το φως…) , κομμωτρια (ε, το στυλιστρια, ηταν λιγο δυσκολο, σε συναρτηση με τις περιορισμενες γνωστικες μου ικανοτητες λογω ηλικιας), τραγουδιστρια, χορευτρια, τελος παντων…διασημη.

Αργοτερα, στο δημοτικο, τσακωνομουν μπροστα απο τη ντουλαπα, αρκετα συχνα με τη μητερα μου, για το τι ρουχα θα βαλω στο σχολειο. Το ενα της φαινοταν πολυ «ελαφρυ» και εκανε κρυο, φουστα δε χρειαζοταν να βαλω, δεν ηταν καμια γιορτη, και αλλα τετοια ποταπα που σιχαινομουν. Γιατι να μου καθοριζει το σχολειο, οι καθημερινες του δραστηριοτητες και κυριως ο καιρος, ΤΙ ΝΑ ΒΑΛΩ? δεν μπορουσα να το κατανοησω με τιποτα.

Οταν πια εφτασα γυμνασιο, ηρθε αλλο κολλημα, ποτε δεν ειχα ρουχα που να μου αρεσουν κ που να θελω να βαλω. Ολα μου φαινονταν το ιδιο βαρετα και ασχημα. Αυτο βεβαια , με πιανει κατα περιοδους ακομα και σημερα, αλλα τοτε υπηρχε και το μειονεκτημα οτι λογω της σωματοδομης μου (πολυυυ αδυνατη) δεν εβρισκα πολυ ευκολα ρουχα, ιδιως καθημερινα. Συνεπως τα περισσοτερα ηταν φορμες, που αυτη τη στιγμη σιχαινομαι και φοραω μονο μεσα στο σπιτι, ή αν θελω να κανω γυμναστικη. Οσο σκεφτομαι εκεινη την περιοδο της ζωης μου και θυμαμαι ποσο φρικαρισμενη ημουν, φρικαρω ακομα πιο πολυ.

Στο λυκειο, αρχισα να γινομαι , «ανθρωπος» . Αλλα ενα αλλο κολλημα το οποιο, τωρα που προσπαθω με βια να ανακαλεσω δεν μπορω να θυμηθω πως στο καλο προεκυψε, ειναι το γεγονος, οτι σιχαινομαι (εως και σημερα) το να συνδυαζει κανεις το καφε με το μαυρο. Αληθεια , δεν θυμαμαι που το ακουσα ή ποιος μου το εβαλε στο κεφαλι, αλλα μπορω να το αιτιολογησω. Θεωρω πως το καφε και το μαυρο, ειναι δυο απο τα βασικα χρωματα μιας γκαρνταρομπας. Εννοω δηλαδη, οτι αν επιλεξεις να φορεσεις καφε, θα το συνδυασεις με καποιο αλλο χρωμα, θα κρατησεις αξεσουαρ (τσαντα κλπ) στις αποχρωσεις του καφε, η του αλλου χρωματος και τελος. Αν παλι διαλεξεις μαυρο θα κανεις τα αντιστοιχα. Δεν ξερω αν ειναι σωστο ή λαθος, αν εχω δικιο ή αδικο, παντως μερικες φορες ο συνδυασμος τους μπορει να γινει τοσο κακογουστος που δεν μπορει κανεις να φανταστει.

Για παραδειγμα, οπτικοποιειστε το εξης: Κοπελα στο μετρο (στο μετρο συναντας τους πιο απιθανα εξωφρενικους συνδυασμους, αλλα και για να μην ειμαστε υπερβολικοι, και τους πιο στυλατους επισης) φοραει καφε ανοιχτο παντελονι, ροζ  μπλουζα, σακακι μπεζ (καμηλό τελος παντων) , καποιο αντιστοιχο χρωμα τσαντας (αν δεν κανω λαθος την κλασσικη louis vuitton με το μονογραμμα) . Ως εδω, μια χαρα. Απο κατω ομως….παπουτσι ΜΑΥΡΟ. Και δεν μπερδευτηκα, δεν ηταν σκουρο καφε. Ηταν μαυρη μποτα, λουστρινι και το παντελονι απο μεσα. Δεν μπερδευεσαι!

Τελος παντων, ο περισσοτερος κοσμος, με θεωρει υπερβολικη. Αλλα τι να κανω, ειναι κολλημα βαθια ριζομενο!!! χαχαχα!

Καληνυχτα !!

6 responses

  1. Simfono apolitos. Einai poli «akiros», kata ti gnomi mou panta, o sindiasmos mauro me kafe. Eilikrina aporo pos to sindiazoun merikes-oi. To pio trantaxto paradeigma einai i klassiki longchamp tsanta (nomizo etsi grafete), se mauro me kafe louraki. Nomizo oti den tairiazei katholou. Antitheta ta ipoloipa xromata mia xara tairiazoun me kafe louraki.

    Μαΐου 5, 2009 στο 20:08

  2. kirstennn

    NAIIIII!!!!!! Επιτελους καποιος συμμεριζεται την απψη μου και μαλιστα συμφωνω απολυτα σ’αυτο με τις Longchamp!!! Πριν λιγα χρονια ηθελα πολυ μια και επεεεμενα οτι ενω ηθελα μαυρη θα αναγκαζομουν να παρω ή καφε, ή μπεζ γιατι μου την εσπαγε το καφε λουρακι (γιατι ηθελα καποιο «συντηριτικο» χρωμα, για να ταιριαζει με περισσοτερα ρουχα) και τελικα παω στο μαγαζι και ζηταω την μπεζ που ειχα καταλληξει και μου λεει, δεν εχουμε να πραγγειλεις κλπ και λεω ενταξει… Και χαζευοντας τριγυρω μεχρι να αφησω στοιχεια κλπ, βλεπω μια μπεζ με μπεζ λουρακι, καπως σαν λουστρινι (ψιλογυαλιστερο) και λεω, α αυτη ποσο εχει κλπ, κ μου λεει την τιμη κ μ λεει , αυτη ειναι καινουρια και υπαρχει κ σε μαυρο!!! και ενθουσιαστηκα, γιατι ηταν μαυρο , με μαυρο λουρακι! Τοτε ειχε προτοβγει και δεν το ξερα κ ενθουσιαστηκα… Τωρα υπαρχει κ σε αλλα χρωματα με ιδιο λουρακι!

    Επιτελους παντως, γιατι οι περισσοτεροι με εκαναν να νιωθω τρελη με το καφε κ το μαυρο!! Μου λενε κοιτα κ η ταδε διασημη φοραει κ η ταδε κ ο ταδε! ΕΕΕ δε με νοιαζει επιτελους!!!

    Μαΐου 5, 2009 στο 20:56

  3. Όπου και να κοιτάξω βλέπω να συνδιάζουν μαύρο με καφέ. Αφου δεν πάει ρε παιδιά, τι το φοράτε? Δεν χρειάζεται ότι μας πασάρουν να το δεχόμαστε. Ακόμα κι αν τα φοράνε διάσημες. ΕΛΕΟΣ. Εγώ πάντως δεν τα φοράω! Καλά κάνεις kirstennn μου. Μαζί σου!!!

    Μαΐου 6, 2009 στο 13:35

  4. ΤΟ ΠΟΣΟ ΤΥΧΕΡΗ ΕΙΣΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ

    Κατά κάποιο τρόπο έχουμε βίους παράλληλους αλλά στο αντίθετο μας. Απο παιδί είχα πρόβλημα με τη μητέρα μου όσον αφορά τα ρούχα..εκείνη ήταν η epitome του στύλ, εγώ κούκου. Ο.τι διάλεγα δεν μου πήγαινε, ότι διάλεγε εκείνη για μενα (ακόμη και το απλούστερο λευκό πουκάμισο με τζήν) ήμουνα κούκλα. Δεν ασχολήθηκα ποτέ σοβαρά με τα ρούχα γιατί ώς το 2001 η μάνα μου φρόντιζε για τα πάντα. Μετά όμως πέθανε..και τότε άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα..απίθανα δύσκολα. Μου πήρε 6 χρόνια να φτιάξω μία κλασσική γκαρνταρόμπα και πάλι χωλαίνει.. δεν έχω το «μάτι του στύλ», απο εκεί ξεκινάνε όλα τα προβλήματα. Στα καταστήματα ψάχνω πάντα για τη σωστή πωλήτρια-αμπιγιέζ…
    Σε ζηλεύω πολύ

    Μαΐου 18, 2009 στο 12:59

  5. Sorry ρε παιδιά, αλλά γιατί χτυπιέστε έτσι για τις στυλιστικές επιλογές του καθένα? Μόδα δεν υπάρχει, βασικοί ενδ. κανόνες οκ, όμως εμείς καθορίζουμε τη μόδα! Ακόμα και η C. Chanel είχε πει πως το ντύσιμο εκφράζει το στυλ του κάθε ατόμου κι επομένως η μόδα είναι πολύ γενική έννοια! Αν κάποιος θέλει καφέ με μαύρο, με γεια του με χαρά του! Τι θα πει «δεν πάει» ή «δεν μ’αρέσει εμένα»? Μπράβο στην κοπελιά του μετρό γιατί ξεφεύγει από το politically correct και πειραματίζεται! Φιλικά😉

    Ιανουαρίου 19, 2010 στο 10:49

  6. athina

    re paidia na sas rwthsw kati…. egw exw mia tsanta hunter kafe pou kanei nera maura , kai eimai megali… kai den kserw me ti na thn sundiasw…. spaw to kefali mou… alla mia tsanta anagkastika den tha thn sundiasis me mauro?? px sakaki, panteloni??

    Μαρτίου 10, 2010 στο 17:42

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s