Talking about memories and obsessions!
Χμμ… Το ξερω οτι εχω πολυ καιρο να γραψω… Μεσα μου ισως ενιωσα οτι τα παραταω λιγο με το blog , αλλα κατι με επιασε , πεισμωσα και… να ‘μαι!! Λοιπον, μιλωντας περι μοδας, θα ηθελα να αναφερω οτι το ζιζανιο αυτο, του “λαμπερου χωρου” γενικοτερα, το ειχα απο μικρη, απο πολυ μικρη. Απο οταν ξεκινησα να μιλαω, ξεκινισα και να τραγουδαω, οταν με ρωτουσαν τι ηθελα να γινω οταν μεγαλωσω (κλασσικη, ηλιθια, ασκοπη ερωτηση που κανουν σε ολα τα μικρα της γης……) απαντουσα με περισση βεβαιοτητα μεταξυ αλλων,τα εξης: φωτομοντελο (εχει σημασια, οχι μοντελο, ΦΩΤΟμοντελο-δεν ξερω γιατι, μη με ρωτησετε, μαλλον θα νομιζα πως εχει σχεση με το φως…) , κομμωτρια (ε, το στυλιστρια, ηταν λιγο δυσκολο, σε συναρτηση με τις περιορισμενες γνωστικες μου ικανοτητες λογω ηλικιας), τραγουδιστρια, χορευτρια, τελος παντων…διασημη.
Αργοτερα, στο δημοτικο, τσακωνομουν μπροστα απο τη ντουλαπα, αρκετα συχνα με τη μητερα μου, για το τι ρουχα θα βαλω στο σχολειο. Το ενα της φαινοταν πολυ “ελαφρυ” και εκανε κρυο, φουστα δε χρειαζοταν να βαλω, δεν ηταν καμια γιορτη, και αλλα τετοια ποταπα που σιχαινομουν. Γιατι να μου καθοριζει το σχολειο, οι καθημερινες του δραστηριοτητες και κυριως ο καιρος, ΤΙ ΝΑ ΒΑΛΩ? δεν μπορουσα να το κατανοησω με τιποτα.
Οταν πια εφτασα γυμνασιο, ηρθε αλλο κολλημα, ποτε δεν ειχα ρουχα που να μου αρεσουν κ που να θελω να βαλω. Ολα μου φαινονταν το ιδιο βαρετα και ασχημα. Αυτο βεβαια , με πιανει κατα περιοδους ακομα και σημερα, αλλα τοτε υπηρχε και το μειονεκτημα οτι λογω της σωματοδομης μου (πολυυυ αδυνατη) δεν εβρισκα πολυ ευκολα ρουχα, ιδιως καθημερινα. Συνεπως τα περισσοτερα ηταν φορμες, που αυτη τη στιγμη σιχαινομαι και φοραω μονο μεσα στο σπιτι, ή αν θελω να κανω γυμναστικη. Οσο σκεφτομαι εκεινη την περιοδο της ζωης μου και θυμαμαι ποσο φρικαρισμενη ημουν, φρικαρω ακομα πιο πολυ.
Στο λυκειο, αρχισα να γινομαι , “ανθρωπος” . Αλλα ενα αλλο κολλημα το οποιο, τωρα που προσπαθω με βια να ανακαλεσω δεν μπορω να θυμηθω πως στο καλο προεκυψε, ειναι το γεγονος, οτι σιχαινομαι (εως και σημερα) το να συνδυαζει κανεις το καφε με το μαυρο. Αληθεια , δεν θυμαμαι που το ακουσα ή ποιος μου το εβαλε στο κεφαλι, αλλα μπορω να το αιτιολογησω. Θεωρω πως το καφε και το μαυρο, ειναι δυο απο τα βασικα χρωματα μιας γκαρνταρομπας. Εννοω δηλαδη, οτι αν επιλεξεις να φορεσεις καφε, θα το συνδυασεις με καποιο αλλο χρωμα, θα κρατησεις αξεσουαρ (τσαντα κλπ) στις αποχρωσεις του καφε, η του αλλου χρωματος και τελος. Αν παλι διαλεξεις μαυρο θα κανεις τα αντιστοιχα. Δεν ξερω αν ειναι σωστο ή λαθος, αν εχω δικιο ή αδικο, παντως μερικες φορες ο συνδυασμος τους μπορει να γινει τοσο κακογουστος που δεν μπορει κανεις να φανταστει.
Για παραδειγμα, οπτικοποιειστε το εξης: Κοπελα στο μετρο (στο μετρο συναντας τους πιο απιθανα εξωφρενικους συνδυασμους, αλλα και για να μην ειμαστε υπερβολικοι, και τους πιο στυλατους επισης) φοραει καφε ανοιχτο παντελονι, ροζ μπλουζα, σακακι μπεζ (καμηλό τελος παντων) , καποιο αντιστοιχο χρωμα τσαντας (αν δεν κανω λαθος την κλασσικη louis vuitton με το μονογραμμα) . Ως εδω, μια χαρα. Απο κατω ομως….παπουτσι ΜΑΥΡΟ. Και δεν μπερδευτηκα, δεν ηταν σκουρο καφε. Ηταν μαυρη μποτα, λουστρινι και το παντελονι απο μεσα. Δεν μπερδευεσαι!
Τελος παντων, ο περισσοτερος κοσμος, με θεωρει υπερβολικη. Αλλα τι να κανω, ειναι κολλημα βαθια ριζομενο!!! χαχαχα!
Καληνυχτα !!
